Eerste seizoenkaarten waren gratis

Nee, gratis is hij niet, maar de prijs voor een seizoenkaart is bij Helmond Sport nog steeds alleszins redelijk te noemen. Een gratis seizoenkaart zou natuurlijk ook een beetje raar zijn. Alhoewel …

Adelin van Aerle, Helmond Sport supporter in hart en nieren, weet nog dat eind jaren zeventig de jeugd een heel seizoen gratis naar binnen kon. “We hebben het nou over rellende jeugd in verschillende steden, maar vroeger was dat eigenlijk veel erger”, zegt hij. “In verschillende wijken van Helmond verzamelden zich honderden jongeren ’s avonds. Die hadden niks te doen en dus werd er van alles uitgehaald.”

De gemeente vond het wel een plan om die jongeren een afleiding te geven. Ze kregen een gratis seizoenkaart van Helmond Sport als ze dat wilden. Natuurlijk moesten ze zich wel registreren, zodat die kaart ook weer kon worden ingenomen als ze toch aan het rellen gingen.

Theo Custers
De eerste seizoenkaarten waren sowieso bijna gratis, herinnert Adelin zich. “Voor een paar gulden kon je een heel seizoen terecht. Heel veel vraag was er trouwens niet naar. Meestal kwam er niet meer dan een paar honderd man naar De Braak. Bij speciale wedstrijden soms duizend, maar pas later werd het drukker. Toen ze in 1980 periodekampioen werden tegen Wageningen was er 8.000 man. En een jaar eerder, toen Theo Custers nog in de goal stond, iets van 5.000 tegen Vitesse.”

Kaartje knippen
De eerste seizoenkaarten waren van wat dikker papier. Aan de randen stonden de cijfers 1 tot en met 17 of 18, afhankelijk van het aantal thuiswedstrijden dat seizoen. Bij de ingang werd een gaatje geknipt in het bewuste nummer. “Maar vaak deden de suppoosten dat niet”, weet Adelin. “Die vonden het wel goed. We zijn regelmatig met vier of vijf man op één seizoenkaart binnengekomen. Dan gaven we de kaart gewoon door het hek naar iemand die buiten het stadion stond te wachten. En dan maar kijken hoe lang dat goed ging.”

Erwtensoep
Adelin mag gerust een die-hard supporter genoemd worden. Vanaf 1979 miste hij slechts zes thuiswedstrijden. “In het begin kon je lekker rond het veld lopen en in de rust een broodje bokworst eten bij dat keetje van Martien van Leuken. Soms liepen de spanningen wel op bij de spelerstunnel. Dat was zo’n gangetje naar de kleedkamers dat was afgezet met gaas. Ik weet nog dat scheidrechter Van Dijken een flinke lading erwtensoep over zich heen kreeg na een wedstrijd tegen Willem II omdat de supporters zo boos op hem waren. Dat waren toch wel mooie tijden.”