Legendarisch avondje NAC

Als er gemijmerd wordt over het Helmondse bekersucces van 1985, gaat het meestal over de wedstrijden van de halve finale (uit en thuis tegen FC Wageningen) en natuurlijk over de finale in en tegen Utrecht. In de derde ronde van dat toernooi speelden we echter ook tegen de tegenstander van vandaag, NAC, memorabele wedstrijden.

Nadat het eerder die week in Breda 1-1 was geworden vond er dinsdag 19 maart 1985 een replay plaats op De Braak. De regels voor de strijd om de dennenappel waren toen iets omslachtiger, maar misschien wel eerlijker. Bij een gelijkspel speelde men een nieuwe wedstrijd op het veld van de uitploeg.

In de jaren 80 zat ik zelf nog op voetbal en moest ik die bewuste avond eigenlijk trainen. Als je geen écht geldige reden had om niet te komen, stond je de zaterdag erop reserve. Proefwerkweek, been in het gips, kanarie bijna dood of een replay in de derde ronde van het KNVB Bekertoernooi waren géén geldige reden om niet op te draven. Ik haal mijn schouders op bij al die commotie in de turnsport van de laatste tijd. Nee, wij als mennekes van 16 hadden het pas echt zwaar …

Dat ik die zaterdag op de bank moest beginnen was na het spektakelstuk wat ik die bewuste dinsdag voorgeschoteld zou krijgen een milde straf. Thuisblijvers hebben nooit gelijk! Het was die avond verrekkus koud, maar als je met de rust 2-0 voor staat, mauw je daar als puber niet om. De tweede helft was zenuwslopend. Al vroeg na de thee kwam het, toen nog in de Eredivisie spelende NAC terug in de wedstrijd. De altijd aanwezige Bredase aanhang zag het weer helemaal zitten. Destijds bevond het geheel onoverdekte uitvak zich nog aan de zuidzijde van het stadion, achter het doel waar tegenwoordig geen tribunes meer staan. NAC werd sterker en sterker en een kwartier voor tijd zorgde cultheld John Linford voor de gelijkmaker. John zag er, zoals in die tijd wel meer spelers, uit als een supporter. Met zo’n dubbele Haagse mat. Bovendien had hij een goed getrainde lever, hij was berucht om zijn kopstoten, zowel binnen als buiten het veld. Met horten en stoten bleef het 2-2 en de Helmondse Eerste Divisionist sleepte er een verlenging uit. Na zeven minuten in de verlenging leek het bekeravontuur voorbij voor onze jongens. Het sympathieke Britse drankorgel scoorde nogmaals. De dolle vreugde in het uitvak verstomde echter binnen een minuut. De altijd keurige René van Tilburg liet zijn tweede doelpunt van de wedstrijd aantekenen. Met zo’n achternaam twee keer scoren tegen de ploeg uit Breda is een leuke bijkomstigheid. Belangrijker was echter dat het bekeravontuur nog niet afgelopen was. Sterker nog, we gingen met een psychologische voorsprong de zenuwslopende strafschoppenserie in. De rest is geschiedenis. De Helmonders namen de 11-meters beter en belandde weer in de koker voor de volgende ronde. Een bekerwedstrijd om nooit te vergeten!

Hopelijk beleven we vanavond evenveel spektakel … Hoe dan ook een mooie avond en een mooi seizoen!

BUURMAN